यसपालि अर्थात् यही २०८२ साल माघ २२ गते हामी केही साहित्यकारहरू काठमाडौंको टोखा–८, गोँगबुँ, बानियाँटारमा रहेको काठमाडौं युरो स्कुलमा गएर संसाकको नियमित कार्यक्रम अन्तर्गत ‘विद्याथीसँग साहित्यकार : विमर्श र साक्षात्कार’ गर्ने काम गर्यौँ । कार्यक्रममा डा.सत्यराज थपलिया, डा.शैलेन्दुप्रकाश नेपाल, डा.दामोदर पुडासैनी किशोर, कवि मुकुन्द शर्मा, कवि प्रभा भट्टराई, कवि सीता भट्टराई, कवि पार्वती पुडासैनी, साहित्यकार/पत्रकार उमेश पाण्डे, साहित्यकार माया शर्मा, तारा के.सी., राजेन्द्र घिमिरे, उत्तम विचार भेटुवाल, सुनिता सापकोटा र सुशीला शर्मा धमला सहभागी भएका थियौँ ।
काठमाडौं युरो स्कुलको यस दिनलाई सम्झदा आजभन्दा अघिका दिनहरूलाई पनि सम्झनुपर्ने हुन्छ । २०८१ साल भदौ ५ गते पनि संसाकले यस स्कुलमा विद्याथीहरूसँग साहित्यकारहरूको विमर्श र साक्षात्कार गराएको थियो । कार्यक्रममा डा.शैलेन्दुप्रकाश नेपाल, प्रा.डा.गोविन्द मानसिंह कार्की, डा.अम्बिका अर्याल र उमेश पाण्डे काठमाडौं युरो स्कुल पुगेका थियौँ । त्यसको केही दिनअगाडि मात्र मैले अध्यक्ष प्रमोद सरलाई भेटेर ‘प्रमोदजी ! हजुरको स्कुलमा विद्यार्थीहरूसँगको छोटो कुराकानीको लागि हामी आउँछौँ, हुन्छ नि ?’ भनेर सोधेको थिएँ । प्रमोदजीले ‘हुन्छ, भैहाल्छ नि भन्नुभयो ।’ हामी चार जना स्कुलमा गयौँ । त्यतिबेला हामीले विद्यार्थीहरूसँग ‘साहित्य र जीवन जगत् सम्बन्धी तीन विषयमा कुराकानी गरेका थियौँ । हामी विद्याथीहरूसँग भेटघाट, कुराकानी र छलफल गरेर चिया, खाजा खाएर केही बेरको बसाइपछि स्कुलबाट निस्केका थियौँ ।
यसपालिको विमर्श र छलफल अलि विस्तृतरूपमा गर्ने भन्ने बारेमा प्रमोदजी र हामीबीच छलफल भएको थियो । माघको दोस्रो हप्ता मैले प्रमोदजीलाई स्कुलमा भेटेर यस विषयमा कुराकानी गरेको थिएँ । उहाँले माघ २३ गते स्कुलबाट चितवन भ्रमणमा जाने कार्यक्रम छ, यो विमर्शको कार्यक्रम माघ २२ गतेलाई गरौँ, भन्नुभयो । त्यसैमा मैले पनि ‘हुन्छ, म तयारी गर्छु’ भने । उहाँले तत्काल मलाई पुस्तकालयको प्रवेशजी र सहायक प्रिन्सिपल राममणि पौडेल सरसँग भेटाएर कार्यक्रमको तयारीको लागि कुराकानी गराउनुभयो । उहाँले ‘कार्यक्रमको लागि उमेशजीसँग सल्लाह र सहयोग गर्नुहोला’ पनि भन्नुभयो । त्यसपछि स्कुलकाट पर्केपछि म तयारीमा लागेँ ।
मैले भोलिपल्टै डा.सत्यराज थपलियालाई भेटेर र शैलेन्दु सर, दामोदर सर, मुकुन्द गुरु, प्रभा दिदी, सीता म्याम, माया दिदी, तारा बैनी, पार्वती म्याम, राजेन्द्रजी, उत्तमजी, सुनिता र सुशीला बैनीलाई फोन गरेर कार्यक्रममा आउने निधो गरेँ । पुनः माघको २० गते मैले प्रमोदजीलाई यी सबै कुराको जानकारी गराएँ । उहाँले हुन्छ, भन्नुभयो । यसरी यो कार्यक्रम निर्धारण र निश्चित गरिएको थियो ।
माघ २२ गते दिउँसो १२ : ३० बाट हामीहरू स्कुलमा पुग्न थालेका थियौँ । क्रमशः आउँदै गर्दा १ बजेसम्ममा हामी सबै जना स्कुलमा पुगिसकेका थियौँ । स्कुल पुगेर कार्यक्रम सुरु गर्यौँ । कार्यक्रममा विद्यार्थी भाइबहिनीहरूले मुकुन्द शर्मा चालिसे, प्रभा भट्टराई, सीता भट्टराई र पार्वती पुडासैनीसँग ‘जीवन र जगत् विशेष कुराकानी’, प्राध्यापकको दैनिकी, विद्यार्थीसँग भलाकुसारी, म र मेरो जीवनका सम्बन्धमा प्रश्न र कुराकानी गरेका थिए । त्यस्तै डा.सत्यराज थपलिया, डा.शैलेन्दुप्रकाश नेपाल, डा.दामाोदर पुडासैनीले भाषा, साहित्यका विविध पक्ष र विषयमा छलफल गर्नुभएको थियो ।
दोस्रो चरणमा स्कुलको फुट्सल हलमा साहित्यकारहरू, विद्यालयका प्रिन्सिपल, सहायक प्रिन्सिपल, शिक्षक–शिक्षिका र विद्यार्थी भाइबहिनीहरू माझ साहित्यिक कार्यक्रमको आयोजना गरियो । कार्यक्रममा विद्यार्थीहरू रोनिशा अधिकारी (कक्षा : ५), रूविना धिताल (कक्षा : ५), निस्कृति निशा पौडेल (कक्षा : ६) ले कविता वाचन गरेका थिए । त्यस्तै शिक्षिका वागेश्वरी धामीले पनि कविता वाचन गर्नुभएको थियो । कार्यक्रममा साहित्यकारहरू प्रभा भट्टराई, तारा के.सी, पार्वती पुडासैनी, सीता भट्टराई, मुकुन्द शर्मा चालिसे, सुनिता सापकोटा, उत्तम विचार भेटुवाल, राजेन्द्र धिमिरे, सुशिला शर्मा धमला आदिले पनि आआफ्ना रचनाहरू सुनाउनु भएको थियो । डा.सत्यराज थपलिया, डा.दामोदर पुडासैनी र डा.शैलेन्द्रुप्रकाश नेपालले आजको समाजमा साहित्यको महत्त्व र आवश्यकता, नेपाली साहित्यको वर्तमान अवस्था, अन्तर्राष्ट्रिय जगत्मा साहित्यकारहरूको सम्मान र मर्यादाको कस्तो हुने जानकारीको साथै विद्यार्थी र साहित्यकार बीचमा निरन्तर यस्ता साहित्यिक अन्तरक्रिया हुनुपर्ने कुरा बताउनुभयो । विद्यालयका सहायक प्रिन्सिपल राममणि पौडेलले यस्ता कार्यक्रमलाई आगामी वर्षहरूमा पनि निरन्तरता दिइने कुरा बताउनुभयो । संसाक मासिकका सम्पादक/प्रकाशक उमेश पाण्डेले सबै कार्यक्रमको सञ्चालन तथा संयोजन गर्नुभएको थियो ।
दिउँसो ५ बज्नै लागेको थियो होला कार्यक्रम सकिँदा । सहायक प्रिन्सिपल सरले चिया खाएर जानुपर्छ भन्नुभयो । कोही त गइसक्नुभएको थियो । हामी त्यहाँ भएका जतिले ग्राउण्डको वरपर उभिएर चिया खायौँ । चिया सक्दा ५ः३० भइसकेको थियो । स्कुल परिवारसँग बिदा भएर त्यहाँबाट निस्कियौँ । साथीहरू के के मनमा सोच्दै घर जानुभयो थाहा भएन । तर म भने संसाकको फागुन अङ्क यही काठमाडौं युरो स्कुल विशेष अङ्क निकाल्ने योजना मनमा बुन्दै घरतिर लागेँ ।
प्रतिक्रिया दिनुहोस्: